' nesneyim ,ötesindeyim kendimin'  

Anlamın atom numarasıydık seninle,ben..
Karşısında isle ağlanılan bir resim ,
Üzerinde durulmayan - söylendiği an unutulan bir isimdik.
Denizler mi giriyordu aramıza,şelaler mi
Bunu nedense hiç düşünmemiştik.
Acı bir molekül taşıyorsa içimizdeki balo ,

ben prens oluyordum .
küflü neşterlerle ayaklarını arayan bir prens.
sen,perilerin bile giyemediği yassı bir gecelikle,

yakınlaştıkça küçülen bir film sahnesiydin.

bahçelere genişliyordu aramızdaki mesafe,

mesafe bir zamana denk düşse,biz susuyorduk.

tanrı ayaklarını sarkıtsa cenazemize,ben ellerimi unutuyordum.

aslında açıkçası ;

korkuyorduk sevgilim.

neticesi olmayan bir hesaba ağlıyorduk.

var olur gibi sığıyorduk odalara.

odalar,zamanla küçülen ,zaman içinde unutulan eski tablolar gibi

uydumuza sıkıştırılmış bir çipte sakladığımız geçmişimiz gibi

beklenilen bir otobüs durağının eteklerini tutarak kaçması gibi

üstümüze yeryüzünü fırlatan kekremsi bir gökyüzü gibi

kafka gibi ağlıyorduk sevgilim ! kafka nasıl ağlarsa sesine ,

öylece seyyah ve sersem !

infazında eline tutuşturulan kağıda,

resmini çizen bir saç teliysem- öylece işte!

gözlerime ağlayan ojelerle sürüp gözlerini

memeuçlarıma gerdiğim ipte geziniyordum.

sen uçuk sarı , ben sağanak bir siyah .

kente girerken atları an be an kaybolan

yağmurda etrafa çarparak savrulan bir posta arabasındaydım.

mahmuzlarımı takıp vücudumun en açık seçik yerlerine

bir kente daha giriyorudum ! bedenine !

atambombası ayrılıklara alışık cesedimin raylarından

ipek geceliğindeki molekülleri de toplayıp

çekip gittiğin o zamandan beri ,

bir ağaç esiyor içimde .

bir rüzgar, çiçeklerini açıyor dudaklarımdan aşağıya.

aşağıya bakamıyor hiç birşey ,aşağısı çok uzakta.

yükselemiyor hiç bir nesne,çatladığını bilmediğinde.

çatlamadan önce, kırıldığını sanıyor her kimse.

her kimse , beni kendine çektikçe ben kendime çekiliyorum.

on parmaktan bir yüz , kendi duvarıma asılıyorum seninle.

deniz , havuzlara açılmıyor , başka bir uyakta duraksıyor.

klimalar üşüyor , rüzgarlar üşüyor ,dağlarda kartallar üşüyor!

ormansız kalmış ruhlar , bir yangın taşırıyor! baksana !

köpük taşıyor ,süt taşıyor ,limon kokuyor ellerim!

senin ihanetinle tüm yeryüzünün kapandığı gün.

pardösümü de alıp , yüzümü kapı niyetine yerküreye sürgülüyorum!

Aşkın bir sevda repliğiyle yaklaştığım bedeninde

ifademi unutmuşum , annemi unutmuşum - babamı .

almak için gerdiğim antenlerde kuşları unutmuşum.

çocukluğumda bir ok , çocukluğumda kanlı bir rahim masalı

kutsal metinlerde yanlışlık , kutsal ihanetlerde soysuz kırışıklık!

ben nedense her şarkıya , yeni bir gelecekle soyunmuşum!

sokaklarda soyunmuşum , gülüşümü gezdirmişler tamu otobüsüyle!

meydanlara sokulmuşum,meydanlar içime yerleşmiş mavi ceninlerle!

susulmuşum , başucunda beklenilip susulan bir kuyuymuşum da

çok yukarılara doğru bağırarak ,aşkkordonumu sormuşum!

ah sevgilim , mevsimler azalıyor çoğaldıkça yüzüm.

-yüzüm , senden bana hediye bir sorumsuzluk.

sense hala küflü kirpiklerinle o neşteri arıyorsun.

ben ayaklarımı buldum - sana mutluluklar diliyorum!